مجازی سازی سرور چست؟

مجازی سازی سرور

مجازی سازی سرور چست؟

مجازی سازی سرور

مجازی سازی سرور (Server Virtualization) تکنیکی برای تقسیم‌بندی یک سرور فیزیکی به چندین سرور مجازی کوچکتر، به کمک یک نرم افزار مجازی سازی می‌باشد. در مجازی سازی سرور، هریک از سرورها چندین سیستم عامل را در یک زمان واحد اجرا می‌کنند.

امروزه مراکز داده تجاری متشکل از چندین سرور می‌باشند. تعدادی از این سرورها مدت زمان زیادی از روز بیکار هستند چرا که بار کاری بر روی تنها تعدادی از آن سرورها توزیع شده است. این امر سبب اتلاف منابع سخت افزاری گران قیمت، مصرف برق، نگهداری و سیستم سرمایشی می‌شود. مجازی سازی سرور تلاش می‌کند تا میزان بهره وری از منابع را با استفاده از تقسیم‌بندی سرورهای فیزیکی به چندین سرور مجازی، که بر روی هریک از آن‌ها سیستم عامل و اپلیکیشن‌ها مختص به خودش نصب شده است، افزایش دهد. مجازی سازی سرور می‌تواند هر سرور مجازی را وارد به رفتاری مانند یک سرور فیزیکی می‌کند، که این امر موجب افزایش ظرفیت هر ماشین فیزیکی می‌شود.

انواع مجازی سازی سرور

مفهوم مجازی سازی سرور به طور گسترده‌ای در زیرساخت‌های IT مانند یک روش برای کمینه سازی هزینه با استفاده از افزایش میزان بهره وری منابع موجود استفاده می‌شود. مجازی سازی سرورها معمولا یک روش مناسب برای اپلیکیشن‌های با مقیاس کوچک تا متوسط می‌باشد. این فناوری به طور گسترده در سرویس‌های میزبانی وب کم هزینه استفاده می‌شود.

سه رویکرد محبوب برای مجازی سازی سرور وجود دارد:

  • مدل ماشین مجازی (virtual machine model)
  • مدل ماشین شبه مجازی (paravirtual machine model)
  • مجازی سازی در لایه سیستم عامل.

ماشین‌های مجازی مبتنی بر الگوری میزبان/مهمان یا host/guest می‌باشند. هر مهمان بر روی یک تقلید مجازی لایه سخت افزار اجرا می‌شود. این رویکرد، سیستم عامل مهمان را قادر به اجرای بدون تغییرات (modifications) می‌نماید. همچنین ادمین را قادر به ایجاد مهمان‌هایی که از سیستم های عامل مختلف استفاده می‌کنند می‌نماید. مهمان هیچ دانشی در مورد سیستم عامل میزبان‌ها ندارد زیرا از این قضیه که بر روی یک سخت‌افزار واقعی اجرا نشده است مطلع نمی‌باشد. مهمان نیاز به منابع محاسباتی واقعی از میزبان دارد و به همین دلیل از هایبروایزر (hypervisor) برای هماهنگی با دستورالعمل‌های CPU استفاده می‌کند. به هایپروایزر، ناظر ماشین مجازی یا (Virtual Machine Monitor-VMM) اطلاق می‌شود. هایپروایز همه دستورالعمل‌هایی که مهمان می‌خواهد بر روی CPU اجرا شود را تصدیق و مدیریت می‌کند چراکه اجرای هر کدی نیازمند سطوح دسترسی خاصی می‌باشد. VMware و همچنین Microsoft Virtual Server از مدل ماشین مجازی استفاده می‌کنند.

مدل ماشین شبه مجازی (PVM) نیز مبتنی بر الگوی میزبان/مهمان می‌باشد و همچنین از یک ناظر ماشین مجازی استفاده می‌شود. در مدل ماشین شبه مجازی، همچنین VMM کد سیستم‌های عامل مهمان را تغییر دهد. این تغییر (modification) را porting می‌نامند. مشابه با ماشین‌های مجازی، ماشین‌های شبه مجازی قادر به اجرای چندین سیستم عامل می‌باشند. Xen و UML از مدل شبه مجازی استفاده می‌کنند.

مجازی سازی در سطح سیستم عامل کمی متفاوت عمل می‌کند و مبتنی بر الگوی میزبان/مهمان نمی‌باشد. در مدل سطح OS، میزبان یک کرنل OS را به عنوان هسته (core) خودش اجرا می‌کند و عملکردهای سیستم عامل را به هریک از میزبان‌های خودش ارسال (export) می‌کند.مهمان‌ها می‌بایست از سیستم عامل مشابهی به عنوان میزبان استفاده کنند، اگرچه توزیع‌های مختلف از یک سیستم عامل قابل استفاده می‌باشند. معماری توزیع شده سبب حذف فراخوان‌های سیستمی میان لایه‌ها می‌شود که این امر سربار استفاده از CPU را کاهش می‌شود.

در این مدل، باینری‌ها و کتابخانه‌های مشترک می‌توانند در یک ماشین فیزیکی به اشتراک گذاشته شوند که این امر سرور مجازی سطح OS را قادر به میزبانی از هزاران مهمان در زمان واحد می‌کند. Virtuozzo و Solaris Zones از مجازی سازی سطح OS استفاده می‌کنند.

منابع:

techtarget.com

techopedia.com

(1) دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *